رفتی و بعد از تو، دنیا رنگ ماتم می‌دهد
چشم‌های خسته‌ام هر شب به در، غم می‌دهد

روزهایم غرق در اندوه، شب‌ها خیس اشک
مرگِ آرامی‌ست، این‌جا بوی ماتم می‌دهد

روزها در فکر تو، شب‌ها کنار قاب تو
گریه‌هایم بوسه بر تصویر مبهم می‌دهد

ماه و خورشیدم تو بودی، بعد تو تاریک شد
این جهان بی‌تو بر قلبم تنها و تنها غم می‌دهد

رفته‌ای اما ببین این زنده‌گی بی‌رحم‌تر
هر نفس، زخمِ نبودت را دو چند برمن می‌دهد

کاش می‌شد لحظه‌ای برگردی از این رفتنت
برنگشتی و این هر دم مرا رنج می‌دهد

هرکجا رفتی، بدان این‌جا کسی جان می‌دهد
بی‌تو این‌دنیا برایش رنگ ماتم می‌دهد